Aikido jest sztuką samoobrony, która powstała na bazie takich sztuk walki jak na przykład: ju-jitsu, aikijitsu, kenjitsu. Za jej twórcę i kodyfikatora uważa się Morihei Ueshibę. Oprócz treningu fizycznego O’ Sensei wiele czasu poświęcał religii i medytacji. Dlatego w czasie treningu zwraca się także uwagę na rozwój psychiczny uczniów, na wzajemny szacunek i poszanowanie zasad. Według Ueshiby celem aikido ma być doskonalenie samego siebie, a nie doskonalenie się w walce (między innymi dlatego w aikido nie ma zawodów).

Techniki aikido opierają się na wykorzystaniu siły przeciwnika przeciwko niemu: do zneutralizowania jego ataku. Techniki są tak skonstruowane,
że dają szansę nawet w starciu z przeciwnikiem większym i silniejszym.
W samoobronie stosuje sie uniki, rzuty, dźwignie (szczególnie na małe stawy – łokcie i nadgarstki) oraz atemi waza, czyli uderzenia i uciski w punkty witalne.

Japoński ideogram ai-ki-do składa się z trzech znaków:
„ai” oznacza harmonię, miłość i łagodność,
„ki” to energia witalna,
„do” znaczy droga, sposób.


MORIHEI UESHIBA
Twórcą i kodyfikatorem aikido był Morihei Ueshiba. Urodził się w 1883 roku w Tanabe, w Japonii. Był bardzo słabym i chorowitym dzieckiem. Jego ojciec zaniepokojony wątłym zdrowiem syna zainspirował go do uprawiania sztuk walki. Ueshiba trenował więc u wielu znanych mistrzów owych czasów. Uczył się ju-jitsu w szkole Tenshin Shin’yo-Ryu i japońskiej szermierki w Shinkage-Ryu. Spędzał także wiele czasu w górach, trenując ciężkim mieczem. Pracował fizycznie na kutrach rybackich. Chodził po górach nosząc na plecach pielgrzymów. W końcu na swej drodze spotkał Sokaku Takedę, mistrza Daito-Ryu jujutsu. Takeda był w swoich czasach uznanym mistrzem sztuk walki. Ueshiba trenował z Takedą tak często, jak to było możliwe, towarzysząc mu nawet w podróżach. Często gościł go w swoim domu i służył mu jak tylko mógł, w zamian za co otrzymywał od niego prywatne lekcje. Morihei poświęcał się także własnemu rozwojowi duchowemu. Wiele medytował a otrzymawszy certyfikat buddyzmu Shingon poświęcał się praktyce religijnej. W 1938 roku Ueshiba został uznany za najbardziej zasłużonego instruktora budo w Japonii.
Najważniejszymi uczniami Ueshiby byli m.in.: Morihiro Saito, Koichi Tochei, Gozo Shioda, Hirokazu Kobayashi, Kissomaru Ueshiba (syn mistrza), Nobuyoshi Tamura.
Uczniowie mistrza Ueshiby prezentują diametralnie różne style Aikido. Wynika to z faktu, że pobierali od niego nauki w różnych okresach jego życia a aikido O’Senseia Ueshiby ulegało ciągłej ewolucji.
W naszej szkole uczymy stylu propagowanego przez mistrza Kobaysahiego.


HIROKAZU KOBAYASHI
Mistrz urodził się w 1929 r. w Osace, w Japonii. Jako kilkunastoletni chłopiec zaczął praktykować tradycyjne japońskie sztuki walki kendo, judo i karate.
W 1946 roku poznał mistrza Morihei Ueshibę, który swoimi pokazami wywarł na nim ogromne wrażenie. Od tego momentu, aż do śmierci mistrza, Kobayashi pozostaje jednym z jego najbliższych uczniów. W Japonii H.Kobayashi nauczał aikido w kilkunastu ośrodkach uniwersyteckich, głównie na południu kraju. Otrzymał od swojego nauczyciela stopień 8 Dan. Na łożu śmierci mistrz Ueshiba poprosił swego ucznia, by zajął się propagowaniem aikido także poza Japonią. Począwszy od roku 1977 Sensei Kobayashi, co roku prowadził cykl zgrupowań we Włoszech, Francji, Niemczech, Szwajcarii i Belgii. Sensei Kobayashi zmarł w 1998 roku.
Aikido mistrza Kobayashiego charakteryzuje się krótkim, pełnym mocy i precyzyjnym działaniem. Kluczowa jest kontrola linii centralnej przeciwnika. Podstawową zasadą takiego aikido jest „meguri” – okrężne ruchy nadgarstków, korelacja dynamiki przedramion i bioder. W tej szkole duży nacisk kładzie się także na pracę bokkenem i jo. Zasadniczą rolą treningu walki bokenem jest nauka odpowiedniego czasu wykonywania techniki. Powyższe cechy widoczne są w każdej technice aikido nauczanego przez mistrza Kobayashi. Techniki ciała, miecza i kija stanowią zwięzły system, który kształci wszystkie istotne aspekty sztuki walki.